should i continue to care and listen to the ever deafening thoughts of people about my major life decision? not to use my meek power of telepathy and read people's mind, but basing the thoughts to the strong signals i received via all sorts of factors - like the tones of their silence, flex of their misleading smiles, and discerning stares. how come i couldn't just easily be apathetic and insensitive about what they think. why can i be, likewise, be selfish and just continue with my intentions and decisions - carefree, worry-free and bee happy. adding to the thoughts and the deceiving actions are the words that they say - heartbreaking words to complete the package. a package with overly used, crumpled, and mended wrapping. in it, is the overflowing hatred and around it is melancholy. with this, im losing my dexterity to write. with this, im misplacing my articulation to think of ways to be more resilient. with this, my pain is growing and heartbeats are slowing. all i know is love hurts love and love cures love - it may not make any sense right now, but i can use it as a groundwork of my goal.

to be continued....

maari bang mamalimos ng pag-ibig at mabigyan ng pantay o higit pa sa hinihiling? at paano kung naambunan ka nga ng pagmamahal, ngunit ito ay hindi parin sapat? pagpapatuloy mo pa rin ba ang pamamalimos? maari bang matutunang mahalin ang isang tao na hindi natin gusto?

hindi hustong gamitin ang salitang palimos sa sitwasyong ito, pero wala na akong ibang maisip pa. sa kalsada, habang may namamalimos ng pera, naaawa tayo dahil sa kalagayan, kakulangan at pangangailangan nila - na minsan, hindi natin sila mabigyan ng sapat sa kanilang pangangailangan. ngunit maski barya-barya lang ang naibibigay natin, ay malaking pasasalamat na rin ng iba sa atin. pero minsan naman, napapababayaan na lang natin sila dahil ito ay naging pangkaraniwang tanawin na lamang - at hindi na natin sila napapansin.

pero paano kung hindi natin mabigay sa isang tao ang hinihiling nilang pagmamahal? ano ang dapat gawin? maawa na lang ba? iiwasan at pababayaan rin ba sila, katulad ng ginagawa sa mga nanlilimos ng pera?

sa pag-ibig, hindi dapat magbigay ng kulang at pira-pirasong pagmamahal. hindi rin naman maibibigay ng isang beses lang ang kabuoang pagmamahal sa isang tao. ang kabuoang pagmamahal ay umuulad sa pagdating ng panahon - hindi ito basta basta na lang makukuha sa pang-isahang pagkakataon lamang.

paano ba hindi magmahal? minsan, kailangan muna itong matutunan. at bakit nga namang dapat matutong hindi magmahal kung ito ang pinakamimithi ng lahat? dahil ba may nakahawak na sa kamay nya; dahil ba pagkakaibigan lang ang turing nya; dahil ba karibal ang kaibigan; dahil ba hindi ibinabalik ang pagmamahal.

hindi ako inosente sa bawat sitwasyon na nabanggit. pero ako ay natututo na. ibinabahagi ko lang ang mga ito dahil masasaktan lamang ang magpapatuloy ng pagibig sa ganitong sitwasyon. minsan talaga bago magmahal, matuto muna na 'wag. masakit sa puso... masakit ang may kahati; masakit ang hindi pantay na pagmamahal; masakit mawalan ng kaibigan; masakit ang mamalimos ng pag-ibig na hindi nabibigyan.

itutuloy...

hatol.

xxxx,

hindi husto kung kanino man ang hindi masuklian ng pantay na pagmamahal.

hindi ko alam kung nararapat na masaya ako sa mga sinasabi mo at nararamdaman. dapat masaya dahil nandyan ka at nagmamahal sa akin, pero nalulungkot ako dahil ito ay hindi ko masuklian. dahil sa ngayon, ang tunay kong nararamdaman sa iyo ay pawang pangkaraniwang pagkakaibigan lamang. hindi ko mapapantayan ang pagmamahal mo sa akin. ito ang totoo kong nararamdaman. hindi kita masisi kung iwasan at kamuhian mo ako... pero sana, sa pagdating ng panahon ay ang nararamdaman mong pagkamuhi ay maglaho at mapalitan sa pagpatuloy ng ating pagkakaibigan.

sa ngayon, xxxx, pawang pang-kaibigan lang ang turing ko sa iyo.

verj

namamaalam muna...

... hindi ko alam. pero sa ating paghihiwalay, sigurado na ang lahat ay mananatili - ang magandang relasyon na hindi nadampihan - malinis sa selosan at pagkamuhi. hindi husto sa atin na magkarelasyon na lagi na lang may salubong na mga tanong at aregluhan

ikaw ay magiging parte ng aking buhay magpakailanman. salamat sa pagbahagi ng buhay mo sa akin. lagi kong matatandaan ang mga nakalipas na buwan at taon na may ngiti at pananabik.... pero kailangan na nating pumanaw. takot tayong manatili dahil baka may masira na pagka ganda-ganda - ito'y baka isang parte mo o sa akin, o ang ating pagkakaibigan mismo.

paalam na.

sigurong pagmamahal

Ikaila man natin na hindi tayo nagkakagustuhan
alam nating dalawang na ito'y matinding kasinungalingan
dahil ang naramdaman natin ay iba sa ordinaryong pagkakaibigan

siguro tayo ay takot na masaktan
dahil malayo na ang tahanan natin sa isa't isa.

(ngayo'y tayo'y hindi na magkapiling)

siguro pinoprotektahan natin ang ating pagkakaibigan
at ito na nga siguro ang dapat nating gawin.

siguro naalala lang natin ang ating nakaraan -
ang ating masayang pinagsamanahan

(nananabik lang tayo sa isa't isa)

siguro sa ngayon dapat ay hintayin natin
tulad ng dati ang tunay nating nararamdaman sa isa't isa.

itutoloy...

Basag ang puso ko. Ang hirap ipaliwanag at ibahagi ang isang problemang ganito - lalo na kapag winawalis pa ang mga bubog na sariwang-sariwa.

Bakit ba ang malas ko? Bente Quatrong taon na akong nagiisa, naghihintay at naghahanap sa kanya. Bakit laging kapag may nahanap na ako ay may nakahawak na sa kamay nya? At kapag nalaman ito ay huli na dahil hindi na mapigilan ang nararamdaman.

sometimes i feel some people are obliged to love. they become prisoner's of their lover. and yet they stay in the relationship for the sole benefit of having company; for following society's dictation; for shelter & money.